Debaty sejmoweXI Kadencja

Interpelacja w sprawie zawierania umów z pracownikami placówek opiekuńczych

   Opieka nad rodziną i dzieckiem podlega systemowi pomocy społecznej i jej realizowanie regulowane jest ustawą o pomocy społecznej. Art. 33 pkt 4 ustawy stanowi, że umowę o realizację zadania z zakresu pomocy społecznej zawiera się na czas określony, uzależniony od rodzaju zleconego zadania, nie dłuższy jednak niż 5 lat. Natomiast umowy z pracownikami zatrudnionymi w placówkach rodzinnych zawierane są na podstawie ustawy budżetowej, czyli na czas określony, nie dłużej niż na rok.    Chcąc zachować ciągłość wykonywania zadań oraz zapewnić ciągłość opieki wychowania, umowy z pracownikami powinny być zawierane na kilka lat. Z rozmów z pracownikami placówek opiekuńczych wynika, że na terenie kraju panuje dowolność w zawieraniu tych umów.    W niektórych województwach Regionalne Izby Obrachunkowe usunęły te rozbieżności i umowy o pracę zawierane są na podstawie ustawy o pomocy społecznej na czas zleconego zadania, nie dłużej jednak niż na 5 lat. W większości jednak województw umowy z pracownikami zawierane są na podstawie ustawy budżetowej na czas określony, nie dłużej niż na 1 rok.    Czym to skutkuje?    Kolejna (trzecia) umowa na czas określony powinna z mocy prawa stać się automatycznie umową na czas nieokreślony. Placówka nie może zawrzeć takiej umowy, więc dyrekcja placówek zmuszona jest do proponowania przerw, np. dwumiesięcznych, w zatrudnianiu pracowników. Dzieci, które wymagają stałej opieki psychologa lub rehabilitanta, przywiązują się, a w tej sytuacji tracą poczucie bezpieczeństwa. Ustawa stanowi, że dobro dziecka stawiane jest na pierwszym miejscu. Tak się jednak nie dzieje.    Ważne jest także samopoczucie pracowników. Umowy o pracę na rok, czyli umowy na czas określony, sprawiają, że pracownicy nie mogą korzystać w pełni z praw i przywilejów pracowniczych (np. żaden bank nie udzieli takiemu pracownikowi kredytu).    W związku z tym mam pytania:    1. Czy nie powinny jak najszybciej zostać usunięte rozbieżności pomiędzy ustawą o pomocy społecznej a ustawą budżetową?    2. Czy Pan Minister nie powinien wydać stosownego rozporządzenia, które obligowałoby wojewodów do stosowania wyłącznie ustawy o pomocy społecznej przy zawieraniu umów z pracownikami placówek opiekuńczych?    Z poważaniem    Poseł Tomasz Piotr Nowak    Konin, dnia 4 kwietnia 2006 r.