Debaty sejmoweXI Kadencja

Interpelacja w sprawie Wojskowej Służby Krwi

   Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi miała uporządkować wszelkie zagadnienia dotyczące krwiodawstwa i krwiolecznictwa. Do cytowanej ustawy na dzień dzisiejszy brakuje kilku rozporządzeń wykonawczych dotyczących między innymi rejestru dawców krwi, wymagań zdrowotnych, jakim powinien odpowiadać dawca krwi i innych. Uniemożliwia to sprawne działanie placówkom publicznej służby krwi, a także zapewnienie realizacji zaleceń WHO i Rady Europy w tych kwestiach.    W art. 24 cytowanej ustawy czytamy, że zostaje z publicznej służby krwi wyodrębniona Wojskowa Służba Krwi, która jest finansowana przez Ministerstwo Obrony Narodowej. Na podstawie tego powyższego przepisu minister obrony narodowej w porozumieniu z ministrem zdrowia i opieki społecznej powinien określić w drodze zarządzenia zasady w zakresie organizacji pobierania krwi w zakładach opieki zdrowotnej tworzonych i utrzymywanych przez ministra obrony narodowej oraz zasady zaopatrzenia tych zakładów w krew i preparaty krwiopochodne. Jak dotąd, zarządzenie to nie ujrzało światła dziennego. Uniemożliwia to prawidłowe działanie wymienionych wyżej jednostek, a także nie zapobiega ich likwidacji.    Reforma służby zdrowia spowodowała, że w Toruniu, w którym istniały do tej pory trzy stacje krwiodawstwa, pozostała jedna. Jedną ze zlikwidowanych stacji była Wojskowa Stacja Krwiodawstwa przy Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej w Toruniu. Wojskowa Stacja Krwiodawstwa ściśle współpracowała z Instytutem Hematologii i Transfuzjologii przy Centralnym Szpitalu Klinicznym Wojskowej Akademii Medycznej w Warszawie w ramach programu polityki zdrowotnej ˝Program samowystarczalności Polski w zakresie krwiodawstwa i krwiolecznictwa˝. W Toruniu od honorowych dawców, zarówno żołnierzy, jak i osób cywilnych, pobierano krew, ale w szczególności osocze, które wędrowało do Warszawy, gdzie po wstępnej selekcji było przesyłane do Centralnego Laboratorium Szwajcarskiego Czerwonego Krzyża. Następnie do polskich klinik wracały wyprodukowane z osocza preparaty, tj. albumina, sandoglobulina-P oraz czynnik VIII. W ten sposób polscy obywatele cierpiący na choroby krwi byli zaopatrywani w leki, których nie można niczym zastąpić. Do tej pory Toruń był ośrodkiem przodującym w Polsce w ilości pobranego na te cele osocza. W zeszłym roku leki, które wróciły ze Szwajcarii, zaopatrzyły cztery polskie kliniki. Poza tym Wojskowa Stacja Krwiodawstwa spełniała też inne zadania - gromadziła krwiodawców i przyczyniała się do szerzenia bezcennej idei honorowego krwiodawstwa. W Toruniu istniał też Klub Honorowych Dawczyń Krwi - jeden z nielicznych klubów dla kobiet, których przychodziło do stacji wyjątkowo dużo.    Decyzją dyrektora Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Toruniu stacja krwiodawstwa została zamknięta, a 8 wykwalifikowanych pielęgniarek pracujących do tej pory w stacji otrzymało wypowiedzenia. W Toruniu można oddawać osocze w jedynej istniejącej stacji, gdzie trzeba zapisywać się w długie kolejki. W związku z tym pobieranego osocza w Toruniu będzie zdecydowanie mniej.    Panie Ministrze! Kiedy możemy się spodziewać wydania zarządzenia w sprawie zasad w zakresie organizacji pobierania krwi w zakładach opieki zdrowotnej tworzonych i utrzymywanych przez ministra obrony narodowej oraz zaopatrzenia tych zakładów w krew i preparaty krwiopochodne? Jak likwidacja wojskowych stacji krwiodawstwa wpłynie na samowystarczalność Polski w zakresie krwiodawstwa i krwiolecznictwa? Jakie z tego powodu poniesie konsekwencje obywatel, który musi otrzymywać systetyzowane z osocza leki? Czy Ministerstwo Obrony Narodowej przewiduje podjęcie działań zmierzających do utrzymania istniejących wojskowych stacji krwiodawstwa i rozwinięcia ruchu Honorowych Dawców Krwi?    Poseł Bogdan Lewandowski    Warszawa, dnia 5 maja 1999 r.